****နေမာ တႆဘဂဝေတာ အရဟေတာ သမၼာသမၺဳဒၶႆ****

Monday, June 20, 2011

အေမ ၀မ္းေျမာက္ပါေလေတာ့...

                     
        နတ္ေတာ္လဆန္း ၁၄-ရက္ ည။
    ျပည့္လုလု လျပည့္၀န္းမွာ ထိန္ထိန္သာလ်က္..။ ကမၻာေအးေစတီ စိန္ဖူးေတာ္နွင့္အညီ ေရာက္ရိွေနျပီ။ ေဆာင္းည၏ ေအးျမမႈကလည္း စတင္၀င္ေရာက္ေန၏။ 
     သာသနာ့တကၠသိုလ္ ဘဲြ႔နွင္းသဘင္၌ ျပင္ဆင္မႈမ်ားကို အေမက ၾကည့္ခ်င္သည္ ဆိုေသာေၾကာင့္ ဘဲြ႔နွင္းအေဆာက္အဦအေရွ႕သို႔ ေရာက္လာခဲ့သည္။ အေဖကေတာ့ ကခ်င္ေဆာင္ေရွ့ သရက္ပင္ေအာက္ အုတ္ခံုကေလးေပၚထိုင္ကာ က်န္ခဲ့သည္။ 
      ဘဲြ႔နွင္းသဘင္ အေဆာက္အဦေရွ႕ခေရပင္ၾကီးကို တဖ်ပ္ဖ်ပ္လင္းေနေသာ မီးလံုးကေလးမ်ားကလႊမ္းျခံဳ
ထားသည္။ ခေရပင္ကုိ ပိုးစုန္းၾကဴးမ်ား ၀ိုင္းအံုက်ေနသကဲ့သုိ႔ ရိွသည္။ ျမက္ခင္းျပင္နွင့္ တစ္ထြာခန္႔ျမင့္ေသာ
လျခမ္းသဏၭာန္ အုတ္ေဘာင္က ခေရပင္ကို ဗဟိုျပဳ၍ ၀န္းရံထား၏။ အုတ္ေဘာင္ေပၚတြင္ နွစ္ေပခန္႔ ျခား၍ စီတန္းအလွဆင္ထားေသာ ေက်ာက္ခက္ပန္းနွင့္ ရြက္လွပန္းအိုးမ်ား...၊ရြက္လွပန္းရြက္မ်ားမွာမီးေရာင္
ေၾကာင့္ေရာင္ျပန္ေနသည္။
       ဘဲြ႔နွင္းသဘင္ အေဆာက္အဦမ်က္နွာ နဖူးစည္းတြင္ အလ်ား၁၂-ေပ၊ အနံ ၃-ေပခန္႔ရိွ နီညိဳေရာင္ ကတၱီပါေပၚ အျဖဴေရာင္ စာလံုးမ်ား စီျခယ္ထားေသာဘြဲ႔နွင္းသဘင္ ဆိုင္းဘုတ္မွာလည္း မီးေရာင္ေၾကာင့္ ပိုမိုေတာက္ပေနသည္။ 
        အေမသည္ ဦးေခါင္းကို ညင္သာစြာ ဘယ္ညာယမ္း၍ ဘဲြ႔နွင္းသဘင္ဆိုင္းဘုတ္စာသားမ်ားကို ၾကည့္
ေနသည္မွာ မ်က္ေတာင္ခတ္ရမည္ကိုပင္ ေမ့ေနသည္ထင္၏။
       အေမ့ကိုၾကည့္မိသည္။ ရန္ကုန္ျမိဳ႔နွင့္လိုက္ဖက္ေအာင္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္၀တ္စားထားေသာ္လည္း နွစ္
ေပါင္းမ်ားစြာ ေခါက္ရိုးက်ဳိးေနေသာ ေတာသူရုပ္ကိုကား ေဖ်ာက္၍ မရ။ ညိဳရင့္ေနေသာအေမ့အသားအေရ
က ေနပူကို အန္တု၊ မိသားစုဘ၀ကို ျပဳစုခဲ့ရေသာ လယ္ေတာထဲက ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္မ်ားမအျဖစ္ ျပသေန
သည္။ အရိုးေပၚအေရတင္ ပိန္သြယ္ေသာခႏၶာကိုယ္က ေလာကဓံ၏ ရိုက္ခ်က္ကို အားတင္းခဲ့ေၾကာင္း ေဖာ္ျပေန၏။ အေမ့ေခါင္းေပၚက ဆံျဖဴမ်ားမွာ စုတ္ခ်က္မညီေသာ ပန္းခီ်လက္ရာကဲ့သုိ႔ ကြက္တိ ကြက္က်ား။ လိမ္းျခယ္ထားေသာ သနပ္မ်ားက မ်က္နွာရိွဇရာျပယုဂ္ အေရးအေၾကာင္းမ်ားကို ဖံုးလႊမ္းနိုင္ျခင္းမရိွခဲ့။
       မိမိကိုရင္ဘ၀ စာသင္တိုက္သို႔ထြက္ခဲ့စဥ္က အေမ့ရုပ္ရည္နွင့္ ယခုျမင္ေတြ႔ေနရေသာ အေမ့ရုပ္ရည္
သည္ လံုး၀ျခားနားေနခဲ့ျပီ။ အခိ်န္ကာလတစ္ခု အတြင္း ဘ၀၏ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္မ်ားကို ကုစားနိုင္ခဲ့ေသာ္
လည္း အခိ်န္၏ ဖိစီးတိုက္စားမႈေၾကာင့္ အေမ့ရုပ္မွာ အိုသြားကာ အဘြားနွင့္တူလာ၏။ သို႔ရာတြင္ အေမ့အျပံဳးမွာ နုပ်ဳိေနသည္။
       သာသနာ့တကၠသိုလ္ စတုတၳနွစ္ကို ျမန္မာစာ ဘာသာ၊ ဗုဒၶေဒသနာျပန့္ပြားဘာသာ ဂုဏ္ထူးတို့ျဖင့္ ေအာင္ျမင္ေၾကာင္းစာေရးလိုက္စဥ္ကအေမအလြန္၀မ္းသာသည္ဟုဆိုသည္။ ေနာက္ေတာင္တန္းသာသ
နာျပဳအေနျဖင့္ ဘူးသီးေတာင္ေဒသသို႔ ၂-နွစ္ သြားရမည္ဆိုေသာ အေၾကာင္းကို အေရာက္တြင္မူအေမ
သည္စာကိုရပ္ကာ ျငိမ္သက္ေနျပီး ''ဦးဇင္းရဲ့က်န္းမာေရးနဲ့ဆိုရင္ ျဖစ္ပါ့မလား''ဟု စိုးရိမ္ေနေၾကာင္းညီမငယ္
ထံမွ သိရသည္။
       ေတာင္တန္းမသြားခင္ ရြာကို ေခတၱျပန္စဥ္ကလည္း အေမ့နႈတ္ဖ်ားက ''က်န္းမာေရးကို ဂရုစိုက္ရန္'' အထပ္ထပ္မွာေနေသာေၾကာင့္ ညီမငယ္က ''အေမဦးဇင္းက ကေလးမဟုတ္ေတာ့ဘူး'' ဟုေျပာရသည္အထိျဖစ္သည္။ 
       ''၀မ္းတစ္လံုးေကာင္းရင္ ေခါင္းမခဲဘူး၊ ၀မ္းဆိုတာ အခါးဓါတ္ရိွမွ''ဟုဆိုကာအေမကိုယ္တိုင္ျပဳလုပ္ထား
ေသာ ရွမ္းေဆးခါးမႈန္႔မ်ားကို ပုလင္းတစ္လံုးျဖင့္ အျပည့္ထည့္ေပးလိုက္ေသးသည္။''ဦးဇင္း ၊ ဘဲြ႔ယူတဲ့နွစ္
က်ရင္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕မွာ ရိွတဲ့ ဘုရားေတြစံုေအာင္လိုက္ဖူးမယ္။ဘြဲ႔ယူတဲ့အခါ သည္အကၤ်ီကို၀တ္ရမွာ''ဟုဆိုကာ
ပရုတ္နံ႔သင္းေနေသာ ငု၀ါအေရာင္ ႏုအကၤီ်လက္ရွည္ အေခါက္ကေလးကို ခင္မင္ေသာအိမ္နီးနားခ်င္းမ်ား
ထုတ္ျပရသည္မွာလည္း မေမာနိုင္။
      ေနအိမ္နွင့္ ၊လယ္ေတာ၊ လယ္ေတာနွင့္ေနအိမ္ကိုသာ မေမာတမ္းသြားေနခဲ့ေသာ အေမ..။
    အခုေတာ့ ရန္ကုန္ျမဳိ႕ၾကီးကိုေရာက္ေနရျပီ။မင္းကြန္းတိပိဋကဓရဆရာေတာ္ၾကီးဦးစီးတည္ေထာင္ခဲ့ေသာ
နိုင္ငံေတာ္ပရိယတိၱသာသနာ့တကၠသိုလ္ၾကီးတည္ရိွရာကမၻာေအးကုန္းေျမသို႔ေရာက္ဖူးခဲ့ရျပီ။မနက္ျဖန္ဆိုပါ
ကဘဲြ႔နွင္းသဘင္ ခန္းမၾကီးထဲ ငု၀ါအေရာင္နု အကၤီ်လက္ရွည္နွင့္ ပ၀ါျဖဴကို ပခံုးနွစ္ဖက္ေပၚတင္ကာဘဲြ႔လက္
မွတ္ခံယူေနေသာ သားဦးပဥၨင္းကို ပီတိအျပဳံးနွင့္ ၾကည့္ေနမည္ကိုလည္း ျမင္ေယာင္မိေသးသည္။  
     ''ဦးဇင္းေတဇ၊ ဦးဇင္းအဖြားသာ အခုအခိ်န္မွာရိွရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား၀မ္းသာေနမလဲ..ေနာ္''
     လြန္ခဲ့ေသာ ၈-နွစ္ခန့္က ဆံုးသြားေသာအဘြားကို သတိရေၾကာင္း ေျပာလာေသာစကားနွင့္အတူ အေမ၏အျပံဳးမ်ားရုတ္တရက္ေပ်ာက္ကြယ္သြား၏။အေမ့မ်က္နွာသည္လည္းျပိဳေတာ့မည့္မိုးနွယ္...။အေမ
သည္မ်က္ေတာင္မ်ားကိုပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္လုပ္ေနသည္။မ်က္၀န္းပတ္လည္ရစ္၀ိုင္းလာသည့္မ်က္ရည္မ်ားကို 
မ်က္ေတာင္ျဖင့္ သိမ္းဆည္းေနသည္ ထင္၏။    
    ''ဦးဇင္း...ကိုရင္ဘ၀တုန္းကလူထြက္မယ္ၾကံတုန္း တပည့္ေတာ္ေျပာခဲ့တဲ့စကားေတြက မွတ္မိေသးလား'' အေမ၏မ်က္၀န္းအစံုမွာ ရီေ၀ေနသည္နွင့္အတူစိတ္အစဥ္မွာလည္းအတိတ္တစ္ခုဆီသို႔သြားေနသည့္နွယ္...။

                                xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

       ျမတ္ဗုဒၶေဒသနာေတာ္၌ သက္၀င္ယံုၾကည့္မႈကို အေျခခံ၍ရွင္ရဟန္းျပဳလာသူကိုသဒၶါပဗၺဇၨိတ။ေဘးအႏၱ
ရာယ္ၾကံဳ၍ အႏၱရာယ္မွ ေခတၱလြတ္ေျမာက္ဖို႔ ရွင္ရဟန္းျပဳလာသူကို ဘယာပဗၺဇၨိတ။ 
      ဤနွစ္မ်ဳိးလံုးတြင္ မိမိမပါ၀င္ဟု ေျဖရမည္။ အဘြား က်န္းမာေရးခ်ဳိ႕ယြင္းလာ၍ ၁၂-နွစ္အရြယ္သူ႔ေျမး
ကေလးကို ရွင္ျပဳခ်င္ပါသည္ဟု ဆိုေသာေၾကာင့္အေျခအေနအရရွင္သာမေဏဘ၀သုိ႔ေရာက္လာခဲ့ရသည္။ 
ထို႔ေၾကာင့္ မိမိ ရွင္သာမေဏ ျဖစ္လာသည္မွာ အေျခအေနအရပဗၺဇၨိတဟုဆိုလွ်င္မွန္မည္လားမေျပာတတ္။ 
       ပဥၥမတန္း စာေမးပဲြအျပီး ေက်ာင္းပိတ္ရက္အတြင္း ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္း၌ ေက်ာင္းသားအျဖစ္
ေရာက္ေနခိ်န္၊ မွတ္မွတ္ရရ သၾကၤန္အက်ေန့...။
       ထိုေန့တြင္ မိမိ ရွင္သာမေဏအျဖစ္သို့ ေရာက္ခဲ့သည္။ 
       မိမိကို ရွင္ျပဳရာတြင္ မ႑ပ္ထိုးျခင္းလည္းမရိွခဲ့။ရွင္ေလာင္းအ၀တ္အစားနွင့္ေမာင္ရွင္ေလာင္းလွည့္ျခင္း
လည္းမရိွခဲ့။ ေျဗာတီးျပီး ဘိသိက္ေျမွာက္ျခင္းဆိုက ပို၍ပင္ ေ၀းေသးသည္။ နတ္ျပေသာ အစဥ္အလာသည္
လည္း မိမိတို့ရြာတြင္ မရိွ။ ရိွသည္က ကိုရင္၀တ္မည့္သူမွန္းသိေအာင္ ဘုန္းၾကီးေဆာငး္ ၀ါးတစ္လံုး ထီးတစ္
လက္ကို ပခံုးေပၚတင္၍ မနက္ပိုင္း အေဖ့ဘက္က အဘိုးအဘြားမ်ားနွင့္ ေက်ာင္းတြင္းရိွ ဥပုသ္သည္ အဘိုး
အဘြားမ်ားကို လိုက္ကန္ေတာ့ရသည္။ 
       မိိမိရွင္ျပဳရာတြင္လည္း အျခံအရံအေနျဖင့္ပရိကၡရာ ၈-ပါး၊ ကန္ေတာ့ပဲြ ၁-ပဲြ၊ ပန္းနွင့္ သေျပခက္မ်ား ထိုးထားေသာ ပန္းအိုးကေလးတစ္လံုး။ အေဖ အေမေဆြမ်ဳိးမ်ား ၊ ဥပုသ္သည္မ်ားသည္ သာလွ်င္ ရိွခဲ့သည္။ ညေနဘက္ ဆရာေတာ္ကိုယ္တိုင္ ေခါင္းရိတ္ေပးအျပီ။ သကၤန္းေတာင္းဆိုကာ သကၤန္း၀တ္၊ သရဏဂံုနွင့္ ၁၀-ပါးသီလခံယူ၊ ဥပဇၥ်ာယ္ယူအျပီးတြင္မူ  ရွင္ျပဳျခင္း အခမ္းအနားျပီးေတာ့သည္။ 

                                  xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

       ေနာက္တစ္ေန့...။
       ရြာရိွ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္း ၂-ေက်ာင္းမွ ဆရာေတာ္ ၂-ပါးအပါအ၀င္သံဃာေတာ္၅ပါး၊မိမိအပါအ၀င္
ရွင္သာမေဏ ၅-ပါးတို႔ကို အိမ္သိို႔ပင့္ကာ ေန႔ဆြမ္းဆက္ကပ္သည္။ ေက်ာင္းရိွဥပုသ္သည္မ်ားလည္း အပါအ
၀င္ျဖစ္သည္။ 
       ထိုေန႔က အလွူ၌ ဆရာေတာ္ေဟာၾကားသည့္တရားကိုမူ မိမိနွင့္ တိုက္ဆိုင္ေန၍ အနည္းငယ္ မွတ္မိေနေသးသည္။ 
       ''ရွင္ေလာင္းေတြလွည့္၊ မ႑ပ္ၾကီးေတြထိုး၊ ေျဗာေတြတီး၊ ဆိုင္း ၀ိုင္းၾကီးေတြပါမွ တို့ဒကာ၊ ဒကာမေတြက ရွင္ျပဳတယ္လုိ႔ ထင္ေနၾကတယ္။ အဲဒါေတြဟာ ျမတ္ဗုဒၶအလိုက် ရွင္ျပဳတဲ့အထဲ မပါဘူး။ 
      ''ေခါင္းရိတ္၊ သကၤန္း၀တ္၊ သရဏဂံု ၃-ပါးကိုပီပီျပင္ျပင္စိတ္ပါ လက္ပါ ဆိုတတ္ရင္ ဒီ ၃-ခ်က္ျပည့္စံုရံုနဲ႔
တင္ ရွင္ျဖစ္တယ္။ ကိုရင္ဆိုေတာ့ ၁၀-ပါးသီလေတာ့ ယူရတာပဲေပါ့။
      ''အခုေခတ္ ထမ္းစင္ေတြ ျမင္းေတြနဲ့ ရွင္ေလာင္းလွည့္ေနၾကတာမ်ဳိး၊ စာေပထဲမွာေတာ့ ၃-ဌာနေလာက္
ပဲ ေတြ႔ရတယ္။ ဗိမၺိသာရမင္းၾကီးရဲ႕မိဖုရား ေခမာ ဘိကၡဳနီျပဳတာရယ္၊ ရာဇျဂိဳဟ္ျမိဳ႕က ၀ိသာခါသူေ႒းရဲ႕က
ေတာ္ ဓမၼဒိႏၵာဘိကၡဳနီျပဳတာရယ္၊ ေနာက္ျပီး သိရီဓမၼာေသာကမင္းၾကီးရဲ႕ညီေတာ္ အိမ္ေရွ႕စံမင္း တိႆ ရွင္ျပဳတာရယ္ေလာက္ပဲ။ 
     ''အဲ..ဗိမၺိသာရမင္းၾကီးက ရွင္ဘုရင္ဆိုေတာ့ ဘယ္ကိစၥမ်ဳိးမဆို ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္လုပ္မွာပဲ။ ၀ိသာခါက
လဲ သူေ႒းၾကီးကိုး၊ အခမ္းအနားေတြနဲ႔ လုပ္မွာေပါ့။  ေနာက္ နွစ္ေပါင္း နွွစ္ရာေက်ာ္ေလာက္အၾကာ သိရီဓမၼာ
ေသာကဆိုတာကလဲ ရွင္ဘုရင္ၾကီး ရွင္ဒကာ၊ ရွင္ေလာင္းကလဲ ညီေတာ္အိမ့္ေရွ႕စံဆိုေတာ့ အၾကီးအက်ယ္
လုပ္မွာပဲ။ အဲဒါကိုေတာ့ နားလည္ရမယ္။ 
      ''ပ႑ိတသာမေဏ၊ မဟာဒုတ္အေလာင္း၊ ၀န၀ါသီတိႆ စတဲ့ပုဂၢိဳလ္ေတြကေတာ့ရိုးရိုးကေလးေက်ာင္း
သြားျပီး သကၤန္း၀တ္ၾကတာပဲ။ သားေတာ္ရာဟုလာ ရွင္ျပဳတာပဲၾကည့္ ရိုးရိုးကေလး လုပ္သြားတာ။
      ''အခုလဲ ေမာင္ေရႊ+မပို႕တို႕ရဲ႕သား ထြန္းေမာင္ကိုရွင္ျပဳတာလဲ ဘာမွ ထူးထူးေထြေထြမပါ။ ဒါလဲ ကိုရင္
ျဖစ္တာပဲ။ တရားနာေနၾကတဲ့ ဒကာ၊ ဒကာမေတြ အဓိကနဲ႔ သာမည ခဲြတတ္ပါေစ။ ငါတို့ လုပ္တဲ့အလုပ္ဟာ ရွင္ျပဳတာလား...၊အလွဴေပးတာလား...၊ဆိုတာခဲြျခားျပီးေတာ့ နားလည္ထားရမယ္။
       ''ေနာက္ျပီး မိဘေတြသားကို ရွငျပဳခ်င္တာနဲ႔ ကီ်းေျခာက္လွန္႔နိုင္ရင္ ရျပီဆိုျပီး သေဘာမထားၾကနဲ႔။ ငယ္လြန္းရင္ အျပစ္ျဖစ္မယ္။ အမိႈက္ကစျပာသာဒ္မီးေလာင္ဆိုတာမ်ဳိးလို ေသးငယ္တဲ့အရာပဲျဖစ္ပါေစ တန္းဖိုးထားတတ္ရင္ တန္းဖိုးထားသေလာက္ အက်ဳိးၾကီးတာ၊ ဒါကို သတိထားေစခ်င္တယ္'' 
      ထိုအလွဴေန႔က က်န္းမာေရးမေကာင္း ျဖစ္ခ်င္ေနေသာအဘြားက သူကိုယ္တိုင္ေရစက္ခြက္ကိုင္ မည္
ဆိုေသာေၾကာင့္ အိမ္အလယ္ေခါင္ကိုမီွျပီး တုန္တုန္ယင္ယင္ျဖင့္ ေရစက္ခ်နိုင္ခဲ့သည္။ ေရစက္ခြက္ကိုင္
ခြင့္ရေသာေၾကာင့္ အဘြား၊ ေက်နပ္သြားဟန္ရိွသည္။ အဘြားမ်က္နွာ ၾကည္လင္လာ၏။
      မိမိ ကိုရင္၀တ္ျပီး တစ္္လေက်ာ္ အၾကာအဘြားက်န္းမာေရး ျပန္ေကာင္းလာသည္။ အေဖ အေမတို႔၏ ျပုစုမႈ၊ ဆရာ၀န္၏ ေဆးစစ္ခ်က္မွန္ကန္မႈေၾကာင့္ ျဖစ္မည္။ အဘြားျပဳခဲ့ေသာ ကုသိုလ္လည္းပါမည္။ သို႔ရာ
တြင္ အဘြားက သူျပန္လည္၍ က်န္းမာလာသည္မွာ သူေျမးကိုရင္ (မိမိ)ေၾကာင့္ဟု စိတ္စဲြေနသည္။ 
      သူအသက္ကိုကယ္သည္မွာလည္း ကိုရင္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ့ပိုင္ဆိုင္ေသာ ဥစၥာပစၥည္းမွန္သမွ်  သူ႔ေျမးကိုရင္နွင့္ သာ ထိုက္တန္သည္ဟု အျမဲေျပာေနတတ္သည္။ 
      မိမိကလည္း ''ဟုတ္ကဲ့'' ဟုဆိုကာ လိုက္ေလ်ာညီေထြ ေခါင္းညိတ္ျပရ၏။ အေဖ အေမ တုိ႔ကမူ ေျမးနွင့္
အဘြား အတိုင္ေဖာက္ညီေနသည္ကို ျပံဳးၾကည့္ေနၾကသည္။

                         xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx


          ကိုရင္၀တ္ခဲ့သည္မွာ ၂-၀ါရခဲ့ျပီ။ စာသင္ေက်ာင္းတြင္ အတူေနခဲ့ရေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားစက္ဘီး
ကိုယ္စီျဖင့္ ၂-မိုင္ေ၀းေသာ ေအာက္ေရျဖဴအလယ္တန္းေက်ာင္းသို႔ေက်ာင္းတက္သည္ကို ျမင္ရျပန္ေတာ့ ေဂါ့အင္းဘုရားပဲြမွ အဘြားမဲေပါက္၍ ေပးထားေသာ မိမိစက္ဘီးကေလးကို သတိရမိသည္။ 
       ၀ါ၀င္၀ါကြ်တ္ေလတိုင္း ေက်ာင္းအုပ္ဆရာၾကီးဦးေစာညြန္႔နွင့္ ဆရာဦးၾကည္ေ၀၊ ဆရာမတင္တင္ဖုိး၊ ဆရာမ သန္းသန္းညိဳ၊ ဆရာမ ခင္ခင္ဦးတို႔နွင့္ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ား ဆရာေတာ္အား စံုစံုညီညီလာ
ေရာက္ကန္ေတာ့ၾကသည့္ ျမင္ကြင္းကို ျမင္ရေလတိုင္း ေက်ာင္းသားဘ၀ကို တမ္းတမိ၏။ ဆရာၾကီး တုိ႔လို ေက်ာင္းဆရာလည္း ျဖစ္ခ်င္မိသည္။ 
       ၀ါတြင္းဆိုရင္ ေက်ာင္းတြင္ ကိုရင္ ၁၀-ပါးခန္႔ရိွတတ္ေသာ္လည္း ၀ါကြ်တ္သည္နွင့္ ကိုရင္ေတြပါ ကြ်တ္
သြားၾကသည္။ မိမိအေဖာ္ဆို၍ ေက်ာင္းသား ၅-ေယာက္၊ ေခြး ၂-ေကာင္၊ ေၾကာင္တစ္သင္းသာလွ်င္က်န္ရိွခဲ့
သည္။ 
         ေက်ာင္းမုခ္၀ရိွ အာရံုခံတန္ေဆာင္း၊ ဆယ္ေစာင္တဲြ စာအုပ္၊ အေမလူၾကဳံ ျဖင့္၀ယ္ေပးတတ္သည့္ မဂၤလာေမာင္မယ္စာအုပ္တို႔သည္  မိမိ၏ အေဖာ္မ်ားျဖစ္ခဲ့သည္။ ေန ့လယ္ ၁-နာရီက်က္စာအေနျဖင့္ သုတသနၷိစၥယက်မ္းဟုေခၚသည့္ ေလာကီက်မ္းကိုလည္း သင္ၾကားရေသးသည္။
      စာသင္ရသည္ကို နွစ္သက္ေသာ္လည္း ဆရာေတာ္၏ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေျပာဆိုေသာ စကားမ်ားကိုမူ မိမိ မနွစ္သက္။ တစ္ခါတစ္ရံ ေငါက္ငမ္းေျပာတတ္ေသာစကားကို  မိမိ မခံနိုင္ျဖစ္ရသည္။ ထိုအထဲ ဆြမ္းခံထြက္
ရာတြင္ ေျမသပိတ္ က်ကဲြလိုက္ေသးသည္။ ျပီးမွ သံသပိတ္ ကိုင္ခြင့္ရသည္။ ၾကမ္းၾကမ္းေျပာဆိုျခင္းသည္ မိမိအတြက္ ရိုက္သည္ထက္ပင္ နာသည္။ တံခါးေထာင့္သည္ မိမိ၏ ခိုကိုးရာျဖစ္ခဲ့သည္။ တံခါးေထာင့္တြင္ ငိုယိုျခင္းမွတစ္ပါး အျခားမရိွ။ ဆရာေတာ္နွင့္ အေဖ၊ အေမ အဘြားတို႔ သိမည္မဟုတ္။  
     တစ္ခါတစ္ခါ သင္ခဲ့ရေသာ ေလာကနီတိပ႑ိတက႑မွ အပိုဒ္၃၉-ကိုအျပစ္ျမင္မိ၏။ 
     ''အိုးထိန္းသည္သည္ အိုးကို ကဲြစိမ့္ေသာငွါ မပုတ္ခတ္၊ တင့္တယ္စိမ့္ေသာငွါ ပုတ္ခတ္၏။ ဆရာသည္ တပည့္တို႔အား အပါယ္ဆင္းရဲတို႔သို႔က်ေစျခင္းငွါ မပုတ္ခတ္၊ အတတ္ပညာ အစီးအပြားဟူေသာ အေၾကာင္း
ေၾကာင့္ ပုတ္ခတ္၏'' ဟူေသာစကားေၾကာင့္ ဆရာေတာ္ ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း ေျပာဆိုေလေရာ့သလား ဟု ထင္ျမင္မိသည္။
       ေလာကနီတိ အဆိုကို ဘ၀င္မက်။ အပါယ္ဆင္းရဲသို႔ မက်ေစခ်င္ဟုသာ ဆိုသည္။ ယခုမူ တပည့္စိတ္
ဆင္းရဲေနရသည္။ ေလာကနီတိထဲမွာ ပါတာက ေရအိုးတစ္လံုးကဲြလွ်င္ ေနာက္တစ္လံုးလုပ္၍ ရသည္။
      စာတစ္ပုဒ္ရေအာင္ ခက္ခက္ခဲခဲ က်က္မွတ္ရျခင္းထက္ အလုပ္တစ္ခုလုပ္၍ မွားယြင္းသြားမည္ကို ေၾကာက္၏။ ထို႔ထက္ဆူေငါက္ခံရမည္ကို ပိုမိုေၾကာက္သည္။ ေၾကာက္၍မလုပ္ပါက ပိုမို အဆူခံရမည္ကို ေၾကာက္ရျပန္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ေၾကာက္ေၾကာက္ျဖင့္ အလုပ္ကို လုပ္ရသည္။ ထုိေၾကာင့္ အမွားအယြင္းျဖစ္၏။ အမွားအယြင္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဆူခံရသည္။ မိမိ အတြက္ အေၾကာက္သံသရာလည္ေနေတာ့၏။
     ရြာထဲ၌ အလွဴရိွ၍ ေက်ာင္းမ ွပန္ကန္မ်ားကို လာငွားပါက စာရင္း ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္ထားရသည္။ ျပန္လာပို႔ပါကလည္း ေသေသခ်ာခ်ာ စစ္ေဆးရ၏။ သို႔ရာတြင္ မိမိစိတ္ထဲက ''ေသမွေသခ်ာပါရဲ့လား'' ဟုသံသယစိတ္၀င္မိကာ အၾကိမ္ၾကိမ္အခါခါ ျပန္စစ္ရသည္မွာလည္း အေမာပင္။ 
    ကိုရင္ဘ၀က လူ၀တ္လဲမည္ဆိုုျပန္ကလဲ က်န္းက်န္းမာမာျဖစ္ေနေသာ အဘြားကို ျမင္ေယာင္မိသည္။ 
    မနက္တိုင္း အိမ္ေရွ့စၾကၤာပန္းပင္မွ ပန္းမ်ာကိုခူး၊ ျခင္းကေလးထဲ ထည့္ကာ ေရစိုအ၀တ္ပိုင္းကေလးျဖင့္ အုပ္ထားတတ္ျပီး၊ ေနေစာင္းပါက အုန္းေက်ာ၌ ကိုယ္တိုင္ပန္းသီ ညေနဘက္ေရာက္ျပီဆိုပါက သနပ္ခါး ေျခဆံုးေခါင္းဆံုးလိမ္း ကုန္းကုန္း ကုန္းကုန္းျဖင့္ လက္တစ္ဖက္က ေတာင္ေ၀ွးကို အေဖာ္ျပဳ လက္တစ္ဖက္
က ပန္းကိုကိုင္ကာ ေက်ာင္းသို႔ ပန္းလာလွဴေလ့ရိွေသာ အဘြားသည္ လူ၀တ္လဲရန္အတြက္ ငဲ့စရာျဖစ္ေန၏။
      အေမ့အား ကိုရင္လူထြက္ရန္ ေျပာမည္ဟု အားတင္းေသာ္လည္း အေမ့ကို ျမင္ရသည္နွင့္ အားမ်ားေျပ
ေလ်ာ့ကာ နႈတ္ဖ်ားကလည္းဆံြ႔အသြားျပန္၏။ ခ်ီတံု ခ်တံု စဥ္းစားေနမိသည္မွာလည္း အၾကိမ္ၾကိမ္။
      စာအံေက်ာင္းတြင္ စဥ္းစားေနမိ၍ စာျပန္ခိ်န္ စာမရေသာေၾကာင့္ စာရသည္အထိ က်က္မွတ္ရကာ သူမ်ားေနာက္ဆံုးမွ စာျပန္ရသည္မွာလည္း အၾကိမ္ၾကိမ္။
      ထိုအခါမို်းတြင္ ဆရာေတာ္က-
     ''ဒီလို စာက်က္ပံုမ်ဳိး နဲ႔ စာသင္တိုက္မွာဘယ္လိုမွ ေနလုိ႔မရ၊ အျမဲတမ္း ဒဏ္ထမ္းေနရလိမ့္မယ္၊ စာက်က္တယ္ဆိုတာ စိတ္၀င္တစ္စားက်က္မွ ရတာမ်ဳိးကြ'' ဟုေျပာ၏။ 
     ဤသို႔လွ်င္ ကိုရင္ ၃-၀ါရခဲ့သည္။ ကိုရင္ ၃-၀ါကိုလည္း အေဖ၊ အေမ အဘြားတို႔အတြက္ရျပီ။ဆယ္ေစာင္
တဲြကုန္၍ လည္း သျဂၤိဳဟ္ ေစတသိက္ပိုင္းသို႔ ေရာက္ျပီ။ ဒီေလာက္ဆိုလွ်င္ ရျပီ။ လူ၀တ္လဲေတာ့မည္ဟု ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္။ 

                       xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

        ''ကိုရင္..ကိုရင္..ေတဇ၊ ကိုရင္..ေတဇ'' 
        အေမ့ေခၚသံကို က်က္သေရခန္းထဲက မိမိၾကားေနရသည္။က်က္သေရခန္းဆိုသည္မွာ ေက်ာင္းရိွိိဆန္
အိုး၊ ထန္းလ်က္အိုုး၊ မန္က်ည္းသီးအိုးနွင့္ ငါးေျခာက္မ်ားကို ထားေသာအခန္းျဖစ္သည္။ အေမ႔ေခၚသံေၾကာင္႔
က်က္သေရခန္းထဲက မိမိ ထြက္လာခဲ့သည္။ အေမသည္ ဘုရားကို ရိွခိုးဦးခ်ေနသည္။ အေမ၏အနားတြင္ ရပ္လိုက္သည္။ အေမသည္ ထိုင္ရာက မိမိအား ေမာ့ၾကည့္ကာ
        ''ကိုရင္ က်က္သေရခန္းထဲ ဘာလုပ္ေနတာလဲ'' ဟုေမးသည္။ 
        ''ငွက္ေပ်ာ္သီးမည့္ျပီးလား ဆိုတာ ဆရာေတာ္ၾကည္ခိုင္းလိုက္လို႔'' မိမိက အေျဖေပးလိုက္သည္။   
        ''ကိုရင္ မနက္က ေက်ာင္းသားကို ခဏလာအံုးလို႔ တပည့္ေတာ္ကို ေခၚခိုင္းတာ ကိစရွိလုိ႔လား''  
         အေမေမးေသာ ေမးခြန္းကို မည္သို႔ေျဖရမွန္းမသိ။ ေက်ာင္းေပၚတြင္လည္း အေမနွင့္ မိမိသာလွ်င္ရိွ
သည္။ အခုဆိုရင္ ဆရာေတာ္နွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ငွက္ေပ်ာေတာထဲ ငွက္ေပ်ာ္ပင္ငယ္မ်ားကို ခဲြထုတ္ေန
ေလာက္ျပီ။ စကားကို အရဲစြန့္၍ ေျပာခ်လိုက္သည္။
       ''ကိုရင္ ...လူထြက္ေတာ့မလုိ႔' 
        ဆိုင္းမဆင့္ ဗံုမဆင့္ ရုတ္တရက္ၾကားလိုက္ရေသာေၾကာင့္ အေမအံ့ၾသဟန္ရိွသည္။ အေမ့မ်က္နွာ
သည္လည္း တင္းသြား၏။
     '' ကိုရင္ ..ဘာ..ဘာေျပာလိုက္တယ္'' 
      အေမ၏ အသံမွာ ျမင့္တက္သြား၏။မိမိလည္း ခပ္ျပတ္ျပတ္ ေျပာလိုက္မိသည္။ 
     ''ကိုရင္ လူထြက္ေတာ့မလို႔''
      အေမသည္ တစ္ခုခုစဥ္းစားေနသကဲ့သို႔ ေခတၱျငိမ္သက္ေနသည္။ မိမိလည္း ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ ထိုင္လိုက္သည္။ 
       ''ဘာေၾကာင့္ လူထြက္ခ်င္ရတာလဲ ကိုရင္ရယ္''
      အေမ၏စကားသံမွာ ညင္ညင္သာသာရိွလာသည္။ 
     ''ေျမာက္ေက်ာင္းက စာသင္တိုက္မွာေနတဲ့ ဦးဥာဏ စာေမးပဲြအျပီး ျပန္လာရင္ ဆရာေတာ္က ကိုရင့့္ကို စာသင္တိုက္ပို႔မယ္ေျပာတယ္'' 
     ''ေတဇ၊ ဒီမွာဆက္ေနရင္ ၾကီးလာတဲ့အခါ  သူမ်ားေတြလိုစာေမးပဲြမေအာင္ထားရင္မ်က္နွာငယ္ရလိမ့္တဲ့။
တပည့္ေတာ္နဲ့ ကိုရင့္အေဖကို မေန႔တစ္ေန႔က ေခၚေျပာတယ္။ ကိုရင္က စာအံေက်ာင္းမွာဆိုေတာ့ ကိုရင္
မသိရေသးဘူး။ ကိုရင့္ အေဖကိုေတာင္ ကိုရင္အိမ္၀င္လာမွ ေျပာေတာ့မယ္လို႔ ေျပာထားေသးတယ္။ အခု
ကိုရင္က လူထြက္မယ္ဆိုေတာ့...”
        အေမသည္ စကားကို ဆက္မေျပာပဲ ျငိမ္ေနသည္။ အေမ့ဦးေခါင္းသည္လည္း ေအာက္သို႔ငုံ႔လ်က္ မ်က္လံုးအစံုမွာ ၾကမ္းျပင္ကို စိုက္ၾကည့္ေနသည္။ အေမ့မ်က္နွာသည္လည္း ေက်ာင္းေပၚေရာက္စ ဘုရား
ဦးခ်စဥ္က မ်က္နွာမ်ဳိး မဟုတ္ေတာ့။ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ မရိွသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ အေမသည္ မိမိကို ျပန္
ၾကည့္ကာ
        ''ကိုရင္ ..စဥ္းစား..ကိုုရင္။ ကိုရင္သာ  လူထြက္မယ္ဆိုရင္ ကိုရင့္အဖြားနဲ႔တကြ တပည့္ေတာ္မတို႔ အား
လံုးစိတ္ဆင္းရဲရေတာ့မွာပဲ။ ကိုရင့္အေပၚရည္စူးေမွ်ာ္မွန္းထားသမွ် သဲထဲေရသြန္ျဖစ္ေတာ့မွာပဲ''
       အေမဆို႔နင့္စြာ စကားကို ရပ္လိုက္သည္။ ဆက္မေျပာေတာ့။ ရုတ္တရက္ မိမိေရွ့က လွည့္၍ ေက်ာင္း
ေပၚမွ ဆင္းသြားခဲ့သည္။ အေမေနာက္ျပန္၍ပင္ လွည့္မၾကည့္ပါ။ အေမထြက္သြားသည္ကို မိမိတံခါးေပါက္ကို
မီွ၍ အေမ့ေက်ာျပင္ ေပ်ာက္ကြယ္သည္အထိ ေငးေမာကာ ၾကည့္ေနမိသည္။
    အေမ့ထံမွ မေမွ်ာ္လင့္ေသာ စကား။ မည္မွ်အထိ အဓိပၸါယ္သက္ေရာက္သြားသည္ကို မိမိ သိေနပါသည္။ မိမိအၾကံအစည္မ်ား၊ေျပာစကားမ်ားသည္ သံပံုထဲသို႔ေရသြန္းေလာင္းသကဲ့သို႔ျဖစ္သြားရျပီ။အေမ၏ေျပာစ
ကားမ်ားကို ဆက္မစဥ္းစားခ်င္ေတာ့။ဆရာေတာ္နွင့္ေက်ာင္းသားမ်ားငွက္ေပ်ာပင္စိုက္ရာေက်ာင္းအေနာက္
ဘက္ဆီသုိ႔မိမိထြက္လာခဲ့သည္။ ေျခလွမ္းမ်ားသည္ သြက္သြက္လက္လက္ တက္တက္ၾကြၾကြ မဟုတ္။ ေနွးေကြးေလးလံေနသည္ကိုေတာ့ သတိျပဳမိသည္။ ဆရာေတာ္ၾကည့္ခိုင္းေသာ မမွည့္ေသးေၾကာင္းကို
လည္း ေလွ်ာက္ထားရဦးမည္။ မိမိ ၾကာေနေသာေၾကာင့္ ဆရာေတာ္ဆူမည္လား ဟု စိုးရိမ္လိုက္မိ၏။ 

                        xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

      ''ဦးဇင္း...ေအးလာျပီ။ အေဆာင္ျပန္မွထင္တယ္'' 
      အေမ့စကားသံၾကားရမွ မီးေရာက္ေအာက္ရပ္လ်က္ အတိတ္သို႔လြင့္ေမ်ာေနေသာ စိတ္အစဥ္ကိုစုလိုက္
မိသည္။ ေျခလွမ္းမ်ားကလည္း အေဆာင္သို႔ ဦးတည္မိသည္။ 
     ထိုအခိ်န္က မည္သို႔ေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ အေမ့ေျပာခဲ့ေျပာခဲ့။ အေမ့စကားလံုးမ်ားသည္ မိမိ၏ ရင္
တြင္းသို႔ အပူးစီးေၾကာင္းအျဖစ္ ေျပာင္းလဲစီး၀င္သြားခဲ့သည္ကိုေတာ့ အေမသိမည္ မဟုတ္ပါ။
    ယခုေတာ့လည္း စာသင္တိုက္နွင့္ သာသနာ့တကၠသိုလ္ကသင္ၾကားေပးလိုက္သည့္ဗုဒၶစာေပေတြေၾကာင့္
သာသနာ့ေဘာင္မွာ ေပ်ာ္ေမြ႔တတ္ပါျပီ။ 
     ''အေမ ၀မ္းေျမာက္ပါေလေတာ့'' 
      မိမိစိတ္ထဲမွ ေျပာေနမိသည္နွင့္အတူ ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္မိသည္။ လမင္းၾကီးကေတာ့ ျမဴကင္း
စင္လ်က္ ထိန္ထိန္သာေနျမဲပင္။

      [ဤ၀တၳဳျဖင့္ မိဘ၊ ငယ္ဆရာ၊ ရဟန္းဒါယကာတို႔အား ဂုဏ္ျပဳပါသည္။]

                                                                       အရွင္ဓမၼိက(ေလာင္းလုံ)
ဓမၼရတနာဓမၼမဂၢဇင္းတြင္ေဖၚျပျပီးျဖစ္ပါသည္။

1 comments:

  • June 20, 2011 at 7:17 PM
    mstint Disse:

    အရွင္ဘုရားရဲ႕ 'အေမဝမ္းေျမာက္ပါေလေတာ့' ပို႔စ္ေလးကို မိခင္ျဖစ္သူ ဖတ္မိရင္ ၾကည္ႏူးမွာ အမွန္ပဲဘုရား။ စိတ္ရွည္စြာေရးထားတဲ့ ဘဝအေၾကာင္းေလး ဖတ္သြားပါတယ္ ဘုရား။

    ေမတၱာျဖင့္
    အန္တီတင့္

    delete

Post a Comment

 

ဘဝအလင္းေရာင္ Copyright © 2011 -- Template created by O Pregador -- Powered by Blogger